اي محافل را به ديدار تو زين

شاعر : سعدي

طاعتت بر هوشمندان فرض عيناي محافل را به ديدار تو زين
بر زمين مالنده فرق فرقدينآسمان در زير پاي همتت
کز ثريا تا ثري فرقست و بيناز مقامات تا ثريا همچنان
وي ربوده گوي عقل از اعقليناي نهاده پاي رفعت بر فلک
تا بماليدي خطت بر مقلتينکاش کابن مقله بودي در حيات
ور کسي گويد جز اين ميلست و ميندر تو نتوان گفت جز اوصاف نيک
نيک‌نامي منتشر در خافقيناي کمال نيک مردي بر تو ختم
سرور آفاق شمس‌الدين حسينعالم عادل امين شرق و غرب
مي‌درخشد نور بين‌الحاجبينکز بهاء طلعتش چون آفتاب
همچنان کز بطن ماهي در بطينماه و پروين را نگه در قدر او
بر سخن‌دانان سخن عيب است و شينآنکه بيرون از ثنا و حمد او
هيچ دشمن کام يابد؟ گفت اين؟عقل را پرسيدم اندر عهد او
ور هزاران مکر داند بوالحصينپنجه بر شيران نيارد کرد تيز
چون نگويم شکر او، والشکر دينمن که چندين منت از وي بر منست
يا ز خدمت غافلم يک طرف عينتا نپنداري که مشغولم ز ذکر
تا به گيتي در بتابد نيرينتا به گردون بر برخشند اختران
تا به گردون مي‌رود آواز قينجاودان در بارگاهت عيش باد
چرخ را با دشمنان حرب حنينبخت را با دوستانت اتفاق
روح راحت بر روان والدينابر رحمت بر تو باران سال و ماه
چشم بد دور از تو بعدالمشرقيننامت اندر مشرق و مغرب روان